راستی شعر مرا می خوانی؟

بازآمدم!!

nilooz — Mon, 24 Sep 2007 07:24:18 GMT

سلام! من بالاخره توانستم وبلاگ هک شده ام را پس بگیرم!

پستی که قبلا خواندید و الان وجود ندارد، از نوشته های هکر گرامی بود!!

این پست تا مدتی می ماند و بعد وبلاگ حذف خواهد شد. دنیای مجازی هم که آلوده شود، دیگر به هیچ دنیایی نمی شود امید بست...

اگر دوست دارید شعرها و قصه هایم را بخوانید، بروید سراغ کتاب فروشی ها... ارشاد اگرچه نمی گذارد همه ی آن چه را هستی، نشان دهی، اما دست کم از تو یک آدم دیگر نمی سازد...

nilooz — Sun, 16 Sep 2007 10:31:40 GMT

برای من عجیب، جالب و دردناک است که داستان «سه زن» برای تعداد زیادی از دوستان و دشمنان، هم ذات پنداری داشته و خیلی ها گمان کرده اند که من خواسته ام داستان زندگی آن ها را بنویسم... نمی خواهم چیزی را ثابت کنم یا کسی را از نگرانی برهانم که اگر شباهتی به شخصیتی باشد، همان به که این هم ذات پنداری تکانی بدهد و وجدانی را به درد آورد.

اما برای دیگر دوستان مخاطب این وبلاگ اعتراف می کنم که شخصیت واقعی ماجرا برایم وجود خارجی ندارد و تنها زاییده ی تخیلات من و دوستانی بوده که ماجراهایی را (البته بدون نام) برایم تعریف کرده اند.

اگر کسی خود را تا این حد نزدیک به این داستان می داند که بدا به حالش و اگر شما می توانید جاهای خالی را با کلمات مناسبی پرکنید، پیشنهاد می دهم بر مبنای استنباط شخصی خود بگذارید و دست کم مرا در رو کردن دست کسی دخیل نکنید.

باشد که زمین بر روال دیگری بچرخد...

سه زن

nilooz — Thu, 13 Sep 2007 20:30:54 GMT

در را باز مي‌كند و كنار مي‌ايستد تا سارا وارد شود. صداي موسيقي ملايمي فضاي رستوران را پركرده است. پيشخدمتي با لباس مخصوص، راهنماييشان مي‌كند تا ميز دو نفره‌ي كنار ديوار. صندلي را عقب مي‌كشد تا سارا بنشيند. پيشخدمت، ‌دولا مي‌شود و شمع روي ميز را روشن مي‌كند. روي صندلي روبه‌رو مي‌نشيند و لبخند مي‌زند. با لرزش شعله‌ي شمع، سايه‌ي مژه‌هاي بلند سارا روي گونه‌هايش تكان مي‌خورد. نگاهش را مي‌دزدد و زير لب مي‌خواند: «مرغ غمت گشتم و شد...» سارا مي‌خندد و ادامه مي‌دهد: «حسرت تو دانه‌ي من!»

از جيب كت چهارخانه‌اي كه پوشيده،‌ يك بسته بيرون مي‌آورد و مي‌گذارد روي ميز. روبان بنفش كمرنگ روي كاغذ كاهي...سارا جيغ كوتاهي مي‌زند و دستش را به سمت هديه مي‌برد؛ دستش را توي هوا مي‌گيرد و فشار مي‌دهد. گرما تا زير پوست دستش نفوذ مي‌كند. با دست سارا گره‌‌ي روبان را باز مي كند و كاغذ كادو را پاره. بوي كاج براي يك لحظه مي‌پيچد توي هوا و در فضاي رستوران گم مي‌شود. لرزش چيزي توي جيبش حواسش را پرت مي‌كند. دست سارا را رها مي‌كند و موبايل را مي‌آورد بيرون. سارا دارد عطر را روي روسريش امتحان مي‌كند. پيام كوتاه را كه باز مي‌كند، دلش هري مي‌ريزد پايين:« دارم دنيا را بالا مي‌آورم. شايد هم دنيا مرا...درد دارم. نمي‌خواهد بميرد. اما من مي‌خواهم، چون تو مي‌خواهي؛ بيا...».

بايد برود. يك مشكل كاري پيش آمده. اگر نرود، مجله امشب چاپ نمي‌شود. روزنامه‌نگاري كه صبح و شب نمي‌شناسد. قول مي‌دهد جبران كند. سارا اگرچه دلخور است،‌ شرايط را درك مي‌كند. قول فردا شب را مي گيرد و جعبه‌ي عطر را مي‌گذارد داخل كيف. در را باز مي‌كند و منتظر مي‌ايستد تا او خارج شود. در ماشين دربست كنار خيابان باز مي‌شود و سارا مي‌نشيند روي صندلي عقب. برايش دست تكان مي‌دهد و صبر مي‌كند تا ماشين دور شود.

g g g

با نوك بيني،‌ زنگ را فشار مي‌دهد. صداي آيفون كه مي‌آيد، در را با شانه هل مي‌دهد و وارد مي‌شود. در ورودي باز است. كفشش را در مي‌آورد و پلاستيك‌هاي ميوه را از لاي در مي‌گذارد تو. دستگيره را پشت سرش مي‌چرخاند و جعبه‌هاي پيتزا را مي‌گذارد روي اپن آشپزخانه. صداي عق زدن مي‌آيد. پشت در دستشويي مي‌ايستد و آرام صدايش مي‌كند:« كمك نمي‌خواي؟»

دوتا چشم گود رفته در صورتي استخواني بيرون مي‌آيد. بغلش مي‌كند و سرش را مي‌چسباند به سينه‌اش. سرماي پيشاني مريم، ‌پوستش را مورمور مي‌كند:«كاش شرايط اين‌طوري نبود. اون وقت مي‌تونستيم نگهش داريم. حاضر بودم هركاري بكنم تا از بين نره.»

مريم دوباره عق مي‌زند و مي‌دود به سمت دستشويي. دم در از درد دولا مي‌شود و سكندري مي‌خورد. صبر مي‌كند تا دوباره در باز شود. دست‌هايش را دور كمر مريم حلقه مي‌كند و مي‌بردش به سمت اتاق خواب. سبك شده؛ خيلي سبك‌تر از يكي دو هفته‌ي پيش...

بوي كاج توي اتاق خواب،‌ حالش را بهتر مي‌كند. پتو را مي‌اندازد روي او و گونه‌هايش را نوازش مي ‌كند. دستش خيس مي‌شود. پيشانيش را مي‌بوسد و مي‌رود آشپزخانه. صداي ضعيف مريم را مي‌شنود كه با خودش لالايي مي‌خواند. در كابينت آخري را باز مي‌كند و يك مسكن بيرون مي‌آورد. ليوان آب‌ميوه را مي‌گذارد توي سيني و قرص راهم كنارش. جيب پيراهنش كه مي‌لرزد، سيني را مي‌گذارد روي اپن و موبايل را در‌مي‌آورد؛ با صداي آرامي مي‌گويد:« سپيده‌جان!‌ توي جلسه‌ام. همين كه تموم شد،‌ بهت زنگ مي‌زنم عزيزم.»

كت چهارخانه را در‌مي‌آورد و مي اندازد روي صندلي. سيني را برمي‌دارد و به سمت اتاق خواب مي‌رود.

g g g

قراردادها روي ميز افتاده‌اند. هركدام يك اوزاليد گرفته‌اند دستشان و دارند با دقت مي‌خوانند. هرچند خط يك بار،‌ يكي مزه‌اي مي‌پراند و بقيه از خنده غش مي‌كنند. خانم ناشر پشت كامپيوتر نشسته و مي‌خواهد طرح جلدها را نشانشان دهد.

مريم صفحه‌هاي آخر را تند و تند ورق مي‌زند و مي‌گويد:« پس قصه‌ي آخر كو؟ اسم كتاب از روي اون انتخاب شده بود!» ناشر خيلي جدي مي‌گويد:«‌جا نداشتيم. گذاشتيمش براي مجموعه‌ي بعدي.»

سپيده مي‌زند زير خنده و مي‌گويد:«اين ديگه آخر آوانگارديه!‌ اسم كتابت مال قصه‌ي كتاب بعديه!!»

مريم مي‌پرد وسط حرف او و به مسخره مي‌گويد:« تو كه پست مدرني كشته‌ات و هنوز قصه‌اش رو ننوشته، اسمش رو گذاشتي روي جلد!»

سارا با آرنج مي‌زند به پهلوي مريم و مي‌گويد:« اين مهمه كه هممون قصه‌اش رو نوشتيم. حالا چه تو اين مجموعه‌، چه تو يك مجموعه‌ي ديگه؛ مهم اينه كه توي همه‌ي قصه‌ها هست. جاودان و باقي! مثل قلب‌هاي همه‌مون!!»

صداي خنده‌ي سه‌تايي باهم بلند مي‌شود و ناشر را هم به خنده مي‌اندازد. خانم ناشر مي‌گويد:«‌من كه نمي‌دونم چه كاسه‌اي زير نيم كاسه‌ي شما سه‌تاست. اما من هم پشت همه‌ي بازي‌هاي زنانه‌ ايستاده‌ام!»

اوزاليدها روي ميز مي‌افتند و امضاها مي‌نشينند زير قراردادها. بوي كاج مي‌پيچد توي اتاق ناشر و خنده‌ي سه زن در سه‌جلد كتاب زنانه منتشر مي‌شود.

يقين گمشده

nilooz — Tue, 04 Sep 2007 07:06:18 GMT

دريغ از آن‌كه زندگي در اين زمان لعنتي

به كام خود هدر دهد دقيقه‌هاي پاپتي

دريغ از آن‌كه دست من به جاي سطر بودنت

سكوت منتشر كند و جمله هاي خط خطي

اگرچه با نگاه تو پر از بهار مي‌شوم

ببين خزان چه كرده با شكوفه‌هاي صورتي

چه مي‌شود مرا؟ بگو! يقين، يقين گمشده

در آسمان شك من، ستاره اي خجالتي

نبودنت دريغ و آه، رسيدنت خيال و كي؟

بهار و فصل آمدن، چه واژه‌هاي مثبتي

به جاي فرش زير پا تمام كوچه چشم شد

فقط بگو كجا و كي؟ فقط بگو چه ساعتي...

nilooz — Sat, 01 Sep 2007 11:49:18 GMT

براي من به تو گفتن سلام كافي نيست

بگو كه گفتن اين يك كلام كافي نيست

قبول! گفتن اين يك كلام آسان است

ولي براي تو حتي قيام كافي نيست

نمي شود به نگاهت رسيد و ساده گذشت

براي تو گذر از اسم و نام كافي نيست

غزل براي تو گفتن تلاش مذبوحيست

براي وصف نگاهت كلام كافي نيست

به قرض مي‌شود از آسمان ستاره گرفت

نوشتن از مي و محراب و جام كافي نيست

براي ديدن رويت به اوج بايد رفت

فقط نشستن بر روي بام كافي نيست

به جاي ناقله بايد به دامنت آويخت

دعاو ناله و ذكر مدام كافي نيست

تمام قافيه‌ها را فداي تو كردم

ولي براي تو حتي تمام كافي نيست

nilooz — Tue, 28 Aug 2007 09:52:35 GMT

دلم بهانه‌ي شعر نگفته كرده بيا

هواي هق هق بغض شكفته كرده بيا

كسي براي زمستان دعا نمي‌خواند

تو خود بگو كه زمستان چقدر مي‌ماند؟

مگر نه اين كه بهار انتظار مي خواهد؟

دل شكسته‌ي ما هم بهار مي‌خواهد

دعا و گريه و نجوا بگو بگو تا كي؟

در انتظار كمي گفت و گو بگو تا كي؟

ببين دعاي فرج را ز حفظ مي‌خوانيم

فقط به پاي عمل مي‌رسيم و مي‌مانيم

بيا بيا ز شب بي‌ستاره ديدن كن

بيا و در شب ما يك چراغ روشن كن

بيا كه خط زمستان هنوز جا دارد

براي نقطه‌ي پايان هنوز جا دارد ....

nilooz — Sun, 05 Aug 2007 11:22:04 GMT

از چراغ های قرمز می گذرم

تا در چشمان تو سبز شوم

تو اما تنها

مرا می کاری

مثل همیشه

و مداد سبز

حفره ی نبودنت را

-زیر چشمانم-

سیاه می کند

nilooz — Tue, 31 Jul 2007 06:37:17 GMT

تو خورشیدی و من ماهم، قبول است؟

تو مثل کوه و من کاهم، قبول است؟

فقط یک مرحمت کن، زود برگرد!

تو را من چشم در راهم، قبول است؟

nilooz — Mon, 16 Jul 2007 07:45:18 GMT

یک روز، مقدسی چو نام زرتشت

یک روز، چنان سرکش و یاغی چون مشت

تکلیف جناح عشق را روشن کن

تعلیق وجودیت مرا خواهد کشت

اگر...

nilooz — Mon, 09 Jul 2007 17:23:08 GMT

یک حادثه ی عجیب، بد چیزی نیست

یک روزه ی ترک سیب، بد چیزی نیست

یک لحظه اگر نگاه تو بگذارد

یک زندگی نجیب، بد چیزی نیست